သားသမီးဘာေတြ ေမးေမး
စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ရွင္းျပတတ္တဲ့အေမ xxxxxx
သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ဆုိးဆုိး
ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့အေမ xxxxxxxx
အခ်ိန္တန္လုိ႔ သားသမီးေတြေျခစုံကန္
ရင္ဘတ္ထဲကေန ရုန္းကန္ထြက္သြားတုန္းကလဲ
ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ နာက်င္မႈေတြကုိ ခါးစီးခံခဲ့တဲ့အေမ xxxxxxxxx
ဒုကၡေတြနဲ႔ႀကံဳလာတဲ့ သားသမီးအတြက္လဲ
အၿမဲတမ္း အိမ္တံခါးေလးကုိေစ့ထားပါတယ္ဆုိတဲ့အေမ xxxxxxx
ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းမလုိက္ႏုိင္ေပမယ့္
သားသမီးေတြရဲ႕လုိအပ္ခ်က္ေလးေတြကုိ
ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကုိ အမီွလုိက္ဖုိ႔ထက္ စိတ္၀င္စားတဲ့ အေမ xxxxxxx
မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာ အခ်ိန္ကုန္၊ အိမ္မႈကိစၥေတြနဲ႔ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပါေစ
ေမေမေရလုိ႔သာ တစ္ခြန္းေခၚလုိက္
"သားေရေမေမဘာလုပ္ေပးရဦးမလဲ" လုိ႔ ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ျပန္ေျပာလိမ့္မယ္ xxx
ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ အသက္ထြက္သြားလဲ
ေသတဲ့အထိ ငါတမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေခၚေနဦးမွာက
အေမ !!!!!!!! လုိ႔ေလ
Showing posts with label Missing. Show all posts
Showing posts with label Missing. Show all posts
Friday, January 9, 2009
Monday, December 8, 2008
ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားခ်က္ အပိုင္းအစ
ယုိင္နဲ႔နဲ႔ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကေန
လြင့္စင္က်လာတဲ့ သံစဥ္တစ္ခ်ိဳ႕
သီဆုိသူ ကင္းမဲ့ၿပီး
ဦးတည္ခ်က္မဲ့စြာ လြင့္ေျမာေနခဲ့တာ
လအေတာ္ၾကာပါၿပီ ....
ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ မီးေလာင္ရာကြင္းျပင္အလယ္
ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေယာင္နနနဲ႔
အူေၾကာင္ေၾကာင္ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔
မတ္တတ္ရပ္ေနမိတာလဲ
လအေတာ္ၾကာပါၿပီ ....
ကဲမင္းေျပာတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့အရာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ငါခံစားမိသေလာက္ ရွင္းၾကည့္မယ္..
*အခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္တဲ့*
ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတာလား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလား။ ေျပာဖုိ႔ စကားေတြက ရင္ေခါင္းထဲကေနကို မထြက္ဘူး ျဖစ္ေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သေဘာက်တာပါ တဲ့
(စုိးရြံ႕တဲ့စိတ္နဲ႔ မုန္းမိမယ့္စိတ္တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ သယုတ္ျပကြက္တစ္ခုပါ) လုိ႔ ကုိျပန္ၿပီးေျဖရွင္းခ်င္တယ္ ... (ညီ)
မင္းရဲ႕ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္ခဏေလး လက္တြဲျဖဳတ္ရမွာကို သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါ ရမၼက္ပါ တဲ့
ကုိကေတာ့အဲ့လုိမထင္ဘူး အဲ့ဒါဟာ ရင္ဘတ္ထဲက ျမတ္ႏုိးမႈေတြ၊ ဂရုစုိက္မႈေတြနဲ႔ တရႈိက္မက္မက္စြဲလမ္းမႈတစ္ခုရယ္ပါ .. (ညီ)
မင္းရဲ႕ အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မကြာ သူ႕ကုိ ေနေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အထီးက်န္လို႔ေလ တဲ့
ကုိကေတာ့ ဒါဟာ ေ၀းလြင့္သြားျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အလြမ္းေတြနဲ႔အေဖာ္ျပေနရမွာ တစ္ခုအတြက္ပါ ... (ညီ)
သူက မင္းကုိ အနမ္းေလး ေပးတယ္။ မင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မင္း သူ႔အနားမွာ ရွိေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ နည္းေနလို႔ပါ တဲ့
အဲ့ဒါဟာ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလပါ .... (ညီ)
အခ်စ္ပါလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီး သူ႔အနားမွာ မင္းေနေပးတာ သူ႔ကို လံုး၀ မထိခုိက္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သနားတာေလ။
မဆုိင္ဘူးလုိ႔ပဲ ျငင္းခ်င္တယ္ ဒါဟာ အခ်စ္ထိပ္ဆုိင္ေထာင့္ႏွစ္ခုေပါင္းလုိ႔ျဖစ္လာတဲ့ တူညီခ်က္တစ္ခုရဲ႕ result ပါ ခ်စ္သူ... (ညီ)
သူ႔ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ ရင္ခုန္သံ ရပ္တန္႔မတတ္ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔ကုိ ပံုအပ္လိုက္ခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းတာ ေလာက္ပါ တဲ့
ဒါဟာ ႏွလုံးေရာဂါအခံရွိတဲ့ လူတစ္စုရဲ႕ လုပ္ၾကံစကားပါ ..... (ညီ)
သူ႔ကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္လို႔ သူ႔အျပစ္ေတြကို ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈပါ။
ဒါဟာ ခြင့္လြတ္ႏုိင္တဲ့အျပစ္တစ္ခုမုိ႔လုိ႔ပါ ... (ညီ)
........ xxx ကဲလာၿပီ ဒါက သူေျပာတဲ့အခ်စ္တဲ့ xxx ......
သူ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ မင္း အသည္းေႂကြမတတ္ ခံစားရသလား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ဘာလုိ႔၀မ္းနည္းတာလဲလုိ႔အရင္ေမး ၿပီးမွ ခံစားသင့္ရင္ခံစား (ေတာ္ၾကာ တစ္ျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္၀မ္းနည္းေနတာကုိ ကုိက ဘုမသိဘမသိနဲ႔ စြပ္ၿပီးခံစားေနရင္ အဓိပၸါယ္မဲ့ေနမယ္ေလ) (ညီ)
သူရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အတြက္ အျပင္ပန္း မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ ငိုေကၽြးခဲ့ရသလား။
အဲဒါ အခ်စ္ေလ။
မင္းေယာက်ာၤးမဟုတ္ဖူးလား၊ မ်က္ရည္ဆုိတာေယာက်ၤားတုိ႔ တတ္အပ္တဲ့အဌာရသ(၁၈)ရပ္ထဲမွာမပါဘူးေလ ...
အရင္ဦးဆုံးမင္းစဥ္းစားရမွာက ကုိယ့္မိဘအတြက္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တဲ့အရာတစ္ခုအတြက္ ပထမဦးဆုံးမ်က္ရည္က်ရမွာေလ ..
မိဘက ပထမအခ်စ္ .. ၿပီးမွ ခ်စ္သူက ဒုတိယအခ်စ္ ... (ညီ)
မင္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို သူ ျမင္ႏိုင္ရဲ႕လား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ေရွ႕တင္မွာေတာ့ အၿမဲငုိ၊ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ အကဲပုိ ဆုိရင္ မင္းဘယ္လုိလုပ္မလဲ ... (ညီ)
ဒုကၡေတြ သုခေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္ထားၿပီး အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ အားေတြက မင္းတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္တြဲညီညီ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
အခ်စ္နဲ႔ဆုိရင္ ထမင္းရည္ပဲ အတူတူေသာက္ရေသာက္ရဆုိတဲ့ေခတ္က သာလြန္မင္းလက္ထက္ေလာက္ကပါ .. (ညီ)
သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္ခံထားတာလား။
အဲဒါ အခ်စ္ပါ။
?????????? etc ....
ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ကုိကေတာ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာဟာ အဓိပၸါယ္ေဖာ္လုိ႔မရတဲ့ နက္ရႈိင္းတဲ့ခံစားခ်က္တစ္ခုလုိ႔ထင္တယ္ေလ
ဘာလုိ႔လဲလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဓိပၸါယ္ဆုိတာ တစ္ခုထဲပဲရွိရမယ့္ ျခြင္းခ်က္၀ိေသသတစ္ခုေနာ္ ...
ကုိကေတာ့ မင္းကုိ သူတုိ႔ေတြ ေဖာ္က်ဴးေနပါတယ္ဆုိတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာထက္ကုိ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းပုိခ်စ္တာပါ ...
ဆုိလုိတာက အဓိပၸါယ္ေဖာ္လုိ႔မရတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေပါ့ ...
ညီေနမင္း
လြင့္စင္က်လာတဲ့ သံစဥ္တစ္ခ်ိဳ႕
သီဆုိသူ ကင္းမဲ့ၿပီး
ဦးတည္ခ်က္မဲ့စြာ လြင့္ေျမာေနခဲ့တာ
လအေတာ္ၾကာပါၿပီ ....
ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ မီးေလာင္ရာကြင္းျပင္အလယ္
ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေယာင္နနနဲ႔
အူေၾကာင္ေၾကာင္ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔
မတ္တတ္ရပ္ေနမိတာလဲ
လအေတာ္ၾကာပါၿပီ ....
ကဲမင္းေျပာတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့အရာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ငါခံစားမိသေလာက္ ရွင္းၾကည့္မယ္..
*အခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္တဲ့*
ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတာလား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလား။ ေျပာဖုိ႔ စကားေတြက ရင္ေခါင္းထဲကေနကို မထြက္ဘူး ျဖစ္ေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သေဘာက်တာပါ တဲ့
(စုိးရြံ႕တဲ့စိတ္နဲ႔ မုန္းမိမယ့္စိတ္တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ သယုတ္ျပကြက္တစ္ခုပါ) လုိ႔ ကုိျပန္ၿပီးေျဖရွင္းခ်င္တယ္ ... (ညီ)
မင္းရဲ႕ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္ခဏေလး လက္တြဲျဖဳတ္ရမွာကို သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါ ရမၼက္ပါ တဲ့
ကုိကေတာ့အဲ့လုိမထင္ဘူး အဲ့ဒါဟာ ရင္ဘတ္ထဲက ျမတ္ႏုိးမႈေတြ၊ ဂရုစုိက္မႈေတြနဲ႔ တရႈိက္မက္မက္စြဲလမ္းမႈတစ္ခုရယ္ပါ .. (ညီ)
မင္းရဲ႕ အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မကြာ သူ႕ကုိ ေနေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အထီးက်န္လို႔ေလ တဲ့
ကုိကေတာ့ ဒါဟာ ေ၀းလြင့္သြားျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အလြမ္းေတြနဲ႔အေဖာ္ျပေနရမွာ တစ္ခုအတြက္ပါ ... (ညီ)
သူက မင္းကုိ အနမ္းေလး ေပးတယ္။ မင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မင္း သူ႔အနားမွာ ရွိေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ နည္းေနလို႔ပါ တဲ့
အဲ့ဒါဟာ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလပါ .... (ညီ)
အခ်စ္ပါလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီး သူ႔အနားမွာ မင္းေနေပးတာ သူ႔ကို လံုး၀ မထိခုိက္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သနားတာေလ။
မဆုိင္ဘူးလုိ႔ပဲ ျငင္းခ်င္တယ္ ဒါဟာ အခ်စ္ထိပ္ဆုိင္ေထာင့္ႏွစ္ခုေပါင္းလုိ႔ျဖစ္လာတဲ့ တူညီခ်က္တစ္ခုရဲ႕ result ပါ ခ်စ္သူ... (ညီ)
သူ႔ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ ရင္ခုန္သံ ရပ္တန္႔မတတ္ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔ကုိ ပံုအပ္လိုက္ခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းတာ ေလာက္ပါ တဲ့
ဒါဟာ ႏွလုံးေရာဂါအခံရွိတဲ့ လူတစ္စုရဲ႕ လုပ္ၾကံစကားပါ ..... (ညီ)
သူ႔ကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္လို႔ သူ႔အျပစ္ေတြကို ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈပါ။
ဒါဟာ ခြင့္လြတ္ႏုိင္တဲ့အျပစ္တစ္ခုမုိ႔လုိ႔ပါ ... (ညီ)
........ xxx ကဲလာၿပီ ဒါက သူေျပာတဲ့အခ်စ္တဲ့ xxx ......
သူ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ မင္း အသည္းေႂကြမတတ္ ခံစားရသလား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ဘာလုိ႔၀မ္းနည္းတာလဲလုိ႔အရင္ေမး ၿပီးမွ ခံစားသင့္ရင္ခံစား (ေတာ္ၾကာ တစ္ျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္၀မ္းနည္းေနတာကုိ ကုိက ဘုမသိဘမသိနဲ႔ စြပ္ၿပီးခံစားေနရင္ အဓိပၸါယ္မဲ့ေနမယ္ေလ) (ညီ)
သူရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အတြက္ အျပင္ပန္း မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ ငိုေကၽြးခဲ့ရသလား။
အဲဒါ အခ်စ္ေလ။
မင္းေယာက်ာၤးမဟုတ္ဖူးလား၊ မ်က္ရည္ဆုိတာေယာက်ၤားတုိ႔ တတ္အပ္တဲ့အဌာရသ(၁၈)ရပ္ထဲမွာမပါဘူးေလ ...
အရင္ဦးဆုံးမင္းစဥ္းစားရမွာက ကုိယ့္မိဘအတြက္ မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တဲ့အရာတစ္ခုအတြက္ ပထမဦးဆုံးမ်က္ရည္က်ရမွာေလ ..
မိဘက ပထမအခ်စ္ .. ၿပီးမွ ခ်စ္သူက ဒုတိယအခ်စ္ ... (ညီ)
မင္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို သူ ျမင္ႏိုင္ရဲ႕လား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ေရွ႕တင္မွာေတာ့ အၿမဲငုိ၊ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ အကဲပုိ ဆုိရင္ မင္းဘယ္လုိလုပ္မလဲ ... (ညီ)
ဒုကၡေတြ သုခေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္ထားၿပီး အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ အားေတြက မင္းတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္တြဲညီညီ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
အခ်စ္နဲ႔ဆုိရင္ ထမင္းရည္ပဲ အတူတူေသာက္ရေသာက္ရဆုိတဲ့ေခတ္က သာလြန္မင္းလက္ထက္ေလာက္ကပါ .. (ညီ)
သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္ခံထားတာလား။
အဲဒါ အခ်စ္ပါ။
?????????? etc ....
ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ကုိကေတာ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာဟာ အဓိပၸါယ္ေဖာ္လုိ႔မရတဲ့ နက္ရႈိင္းတဲ့ခံစားခ်က္တစ္ခုလုိ႔ထင္တယ္ေလ
ဘာလုိ႔လဲလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဓိပၸါယ္ဆုိတာ တစ္ခုထဲပဲရွိရမယ့္ ျခြင္းခ်က္၀ိေသသတစ္ခုေနာ္ ...
ကုိကေတာ့ မင္းကုိ သူတုိ႔ေတြ ေဖာ္က်ဴးေနပါတယ္ဆုိတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာထက္ကုိ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းပုိခ်စ္တာပါ ...
ဆုိလုိတာက အဓိပၸါယ္ေဖာ္လုိ႔မရတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေပါ့ ...
ညီေနမင္း
Monday, December 1, 2008
ဒဏ္ရာ
ငါ့တစ္ကယ္လုံး
ခံစားရတဲ့ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ
အဆမတန္မ်ားလြန္းလုိ႔
နာက်င္ေနပါၿပီ ..
၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈေတြ
လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းေတြဆုိတာ
ရာသီခ်ိန္အလုိ္က္ေပၚတဲ့
ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေလ .......
ဒီလြမ္းဆြတ္မႈဆုိတာ တစ္ကယ္ေတာ့
တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသးတဲ့ ကုိ႔အတြက္
အၿမဲတမ္းလုိလုိ ျဖစ္လာတတ္တဲ့
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလုိပါပဲ ...
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုရဲ႕အတိမ္အနက္ဆုိတာ
အက်ိဳးတရားနဲ႔ အေၾကာင္းတရား
ႏွစ္ခုေပါင္းမွ အသက္ရွင္လာတတ္တဲ့
ေရာဂါတစ္မ်ိဳးပါ .......
ခံစားရတဲ့ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ
အဆမတန္မ်ားလြန္းလုိ႔
နာက်င္ေနပါၿပီ ..
၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈေတြ
လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းေတြဆုိတာ
ရာသီခ်ိန္အလုိ္က္ေပၚတဲ့
ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေလ .......
ဒီလြမ္းဆြတ္မႈဆုိတာ တစ္ကယ္ေတာ့
တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသးတဲ့ ကုိ႔အတြက္
အၿမဲတမ္းလုိလုိ ျဖစ္လာတတ္တဲ့
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလုိပါပဲ ...
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုရဲ႕အတိမ္အနက္ဆုိတာ
အက်ိဳးတရားနဲ႔ အေၾကာင္းတရား
ႏွစ္ခုေပါင္းမွ အသက္ရွင္လာတတ္တဲ့
ေရာဂါတစ္မ်ိဳးပါ .......
Saturday, November 29, 2008
၀မ္းနည္းေၾကကြဲရျခင္း
ကၽြန္ေတာ္ ဒီကေန႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲလုိက္ရတာပါ .. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဆို႔ေနတယ္.. လူ႔ဘ၀ဆုိတာတစ္ကယ္ေတာ့ ေမြးဖြားျခင္းႏွင့္စၿပီး ေသဆုံးျခင္းနဲ႔ပဲ အဆုံးသတ္ၾကတာပါပဲ ... ဒီကေန႔ မနက္ (6:15) မိနစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ မန္ေနဂ်ာ (ကိုနီတြတ္) တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာပဲ ေဆးကုသမႈခံယူရင္း ဆုံးပါးသြားခဲ့လုိ႔ပါ .. ဒီထုိင္းမွာကတည္းက ေဆး၀ါးအေကာင္းစားမ်ားႏွင့္ကုသခဲ့ ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္လုိ႔ မရခဲ့လုိ႔ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္သြားရင္း ၅ ရက္အၾကာမွာဆုံးပါးသြားခဲ့ရျခင္းပါ .. ေရာဂါကေတာ့ အသည္းေရာင္အသား၀ါ (ဘီပုိး)ေၾကာင့္ပါ ... တစ္ပတ္အေတာအတြင္း ဗုိက္ေအာင့္ရာကေန ခ်က္ျခင္း ျဖစ္သြားခဲ့ရျခင္းအတြက္ ရုတ္တစ္ရက္ဆုိေတာ့ လက္မခံႏုိင္ျခင္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ပါ ... ရင္တစ္ခုလုံးမွာေတာ့ အရမ္းကုိ၀မ္းနည္းေနမိတယ္.. ေနာက္ဆုံးေသာတစ္ေန႔မွာ ညီညီတုိ႔လဲ အေႏွးႏွင့္ အျမန္ လုိက္လာရမွာ ဆုိတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ .. အဲ့ဒီ့လုိအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဒီ http://nyinaymin.blogspot.com ဆုိတဲ့ ဘေလာက္ေလးဟာ လာလည္တဲ့လူေတြ တစ္စတစ္စ နည္းလာရင္းန႔ဲ ေနာက္ဆုံးေသာတစ္ေန႔ လာလည္သူမဲ့ေနတဲ့ ေခ်ာက္ကပ္ကပ္ ဘေလာက္ေလးတစ္ခုအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့မွာပါ ... ရင္ထဲမွာေတာ့ ဆုိ႔ေနတာပဲဗ်ာ ... လူ႔ေလာကႀကီးက စိတ္ထားအရမ္းေကာင္းတဲ့လူေတြကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ အရင္ဦးဆုံး ေခၚသြားရတာလဲ ... လူ႔ေလာကကုိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ဟာသေတြနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ကုိနီတြတ္အျဖစ္ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္းႏုိင္ငံသူ/သားေတြနဲ႔ စကားမ်ားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕ဆုံးကေန မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကုိတျဖစ္ေရာပါ ကုိနီတြတ္ကုိ ညီေလးဒီေနရာကေန ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္ .. ကုိႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစဗ်ာ ..
၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈမ်ားစြာႏွင့္
ညီညီ (ေခတၲ - ထုိင္းႏုိင္ငံ)
Thursday, November 13, 2008
ရင္တြင္းစကား
အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေ၀း၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ကန္႔သတ္မႈ မရိွပါဘူး...။
(၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ ေခါင္းကို ငဲ့ၿပီး မ်က္လံုး၀ုိုင္းေလးကို ပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ
ဘာအဓိပၸါယ္လည္း လို႔ ငါ့ကို ေမးခဲ့တယ္။
(၁၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အက်ီ အနားစကို အဓိပၸါယ္မဲ့ လံုးေခ် ကစားရင္း ေခါင္းေလးကို ငံု႔လုို႔
ရွက္ေသြးေတြ ျဖာၿပီး နင္ ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
(၂၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့ ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းေလးကို မွီၿပီး ငါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမ်ာ စုိးတဲ့အလား
ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္ တင္းတင္း ေလး ဖက္ထားခဲ့တယ္။
(၂၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
မနက္စာကို ျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းၿပီး "သိပါတယ္... ထပါေတာ့
လူပ်င္းေလးရယ္" လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ နင္ ေျပာခဲ့တယ္။
(၃၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လု႔ိ ေျပာခဲ့တယ္။
"တစ္ကယ္ခ်စ္ရင္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကိုလည္း
၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔" လို႔ နင္ ရယ္ ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။
(
၄၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ပန္းကန္ေတြ သိမ္းရင္း "ေကာင္းပါၿပီ.. ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး" လို႔
နင္ စိတ္မရွည္စြာ ေျပာခဲ့တယ္။
(၅၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
သိုးေမႊးခ်ည္ ထိုးရင္း "တစ္ကယ္လား... နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို ေစာေစာ
ေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား" လို႔ ေျပာၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ ရယ္ခဲ့တယ္။
(၆၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း "အဘိုးၾကီး... ေျမးေတြေတာင္ ၾကီးေနၿပီ
အေျပာက မက္တုန္း" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
(၇၀) အရြယ္တုန္းက မ်က္မွန္ထူထူကိုတပ္ ငါတို႔ ခုံေပၚမွာ အတူတူထိုင္ၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ ့အႏွစ္ ၅၀ က ဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ႕
တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကို ငါ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အၾကင္နာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ နင္ငါ့ကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾက ေနေပမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာဟာ လွပေနဆဲပါ။
(၈၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ လဲေလွာင္းေနတယ္... ငါ ငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခြန္း နင္ေျပာခဲ့တယ္။
"ငါ...နင့္...ကို.... ခ်စ္......တယ္"
ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ၀မ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ...။
အခ်စ္စစ္ဟာ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ အကြာအေ၀းကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ ေနရာေဒသကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္ကို တန္ဖုိးထားတတ္ဖို႔၊ ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္.....။
(၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ ေခါင္းကို ငဲ့ၿပီး မ်က္လံုး၀ုိုင္းေလးကို ပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ
ဘာအဓိပၸါယ္လည္း လို႔ ငါ့ကို ေမးခဲ့တယ္။
(၁၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အက်ီ အနားစကို အဓိပၸါယ္မဲ့ လံုးေခ် ကစားရင္း ေခါင္းေလးကို ငံု႔လုို႔
ရွက္ေသြးေတြ ျဖာၿပီး နင္ ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
(၂၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့ ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းေလးကို မွီၿပီး ငါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမ်ာ စုိးတဲ့အလား
ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္ တင္းတင္း ေလး ဖက္ထားခဲ့တယ္။
(၂၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
မနက္စာကို ျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းၿပီး "သိပါတယ္... ထပါေတာ့
လူပ်င္းေလးရယ္" လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ နင္ ေျပာခဲ့တယ္။
(၃၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လု႔ိ ေျပာခဲ့တယ္။
"တစ္ကယ္ခ်စ္ရင္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကိုလည္း
၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔" လို႔ နင္ ရယ္ ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။
(
၄၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ပန္းကန္ေတြ သိမ္းရင္း "ေကာင္းပါၿပီ.. ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး" လို႔
နင္ စိတ္မရွည္စြာ ေျပာခဲ့တယ္။
(၅၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
သိုးေမႊးခ်ည္ ထိုးရင္း "တစ္ကယ္လား... နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို ေစာေစာ
ေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား" လို႔ ေျပာၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ ရယ္ခဲ့တယ္။
(၆၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း "အဘိုးၾကီး... ေျမးေတြေတာင္ ၾကီးေနၿပီ
အေျပာက မက္တုန္း" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
(၇၀) အရြယ္တုန္းက မ်က္မွန္ထူထူကိုတပ္ ငါတို႔ ခုံေပၚမွာ အတူတူထိုင္ၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ ့အႏွစ္ ၅၀ က ဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ႕
တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကို ငါ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အၾကင္နာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ နင္ငါ့ကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾက ေနေပမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာဟာ လွပေနဆဲပါ။
(၈၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ လဲေလွာင္းေနတယ္... ငါ ငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခြန္း နင္ေျပာခဲ့တယ္။
"ငါ...နင့္...ကို.... ခ်စ္......တယ္"
ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ၀မ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ...။
အခ်စ္စစ္ဟာ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ အကြာအေ၀းကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ ေနရာေဒသကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္ကို တန္ဖုိးထားတတ္ဖို႔၊ ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္.....။
Wednesday, October 29, 2008
သူငယ္ခ်င္းဟူသည္
သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ကို မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ မထင္မွတ္ ဘဲ ေကာက္ေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ဟာ မထင္မွတ္ဘဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာခဲ့ တယ္။ လူခ်င္းမျမင္ဖူးဘဲ ဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္နဲ႔ ဆက္သြယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္။ လူခ်င္း ျမင္ဖူးျပီး အရမ္းေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္း ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာလဲ ရွိတယ္။ အိမ္မွား ၀င္ျပီး ခင္ခဲ့ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိသလို မေတာ္တဆ တိုက္မိျပီး ခင္ခဲ့ ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက၊ ေက်ာင္းတုန္းက အတူသြား၊ အတူစားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေက်ာင္းျပီးေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာၾကရင္း တကဲြတျပားစီ ျဖစ္ျပီး အဆက္အသြယ္က နည္းသထက္ နည္းလာခဲ့တယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ အသက္ အပိုင္းအျခား မရွိဘူး။
ကုိယ့္နဲ႔ရြယ္တူလည္းရွိတယ္။ ကိုယ့္ထက္ၾကီးတဲ့ ငယ္တဲ့ လူလည္း ရွိတယ္။ ၾကီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေန ကိုယ့္မွာ မရွိေသးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကို ယူတယ္။ ငယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန ကိုယ့္မွာရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ရိုးသားမႈေတြကိုျပန္ရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ အသက္အရြယ္၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မခဲြျခားဘူး။သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ေျပာင္းေနတဲ့ ရာသီေတြနဲ႔ တူတယ္။တခ်ဳိ႔က ပူျပင္းတဲ့ ေႏြနဲ႔တူတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေႏြရဲ႕ အပူဒဏ္ကို ေလ်ာ့ေပးတဲ့မိုးနဲ႔တူတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းနဲ႔တူတယ္။ မတူညီတဲ့ ရာသီရဲ႕အလွပေတြကို ခံစားရင္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္ဘယ္လိုစသိ စခင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစရာ၊ ၀မ္းသာစရာေတြနဲ႔ၾကံဳတုိင္း သူတို႔ကို ကိုယ္ရင္ဖြင့္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ထူးဆန္းတာေတြကိုျမင္တိုင္း သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္မွ်ေ၀ခ်င္ခဲ့တယ္။ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ဟိုတစ္ဖက္မွာ ထိုင္ျပီး ကိုယ္မွ်ေ၀တဲ့ အရာေတြကိုသူတုိ႔ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ေနမလား။ စာဖတ္ရလြန္းလုိ႔ပဲ ကိုယ့္စာေၾကာင့္လို႔ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ျငီးျငဴေနမလား။ ဘာေတြေလ်ာက္ေရးထားလဲ မသိဘူးဆိုျပီး မဲ့ေန မလား။ သတိရေၾကာင္း၊ လြမ္းေၾကာင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပတတ္လို႔ ေအးစက္တဲ့ ကြန္ျပဴတာ ကတဆင့္ ဒီကမၻာရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေနရာကေနသူငယ္ခ်င္းေတြ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ကိုယ႔္ေမတၱာနဲ႔ ေတာင္းဆုျပဳလိုက္ပါတယ္။
ကုိယ့္နဲ႔ရြယ္တူလည္းရွိတယ္။ ကိုယ့္ထက္ၾကီးတဲ့ ငယ္တဲ့ လူလည္း ရွိတယ္။ ၾကီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေန ကိုယ့္မွာ မရွိေသးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကို ယူတယ္။ ငယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန ကိုယ့္မွာရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ရိုးသားမႈေတြကိုျပန္ရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ အသက္အရြယ္၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မခဲြျခားဘူး။သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ေျပာင္းေနတဲ့ ရာသီေတြနဲ႔ တူတယ္။တခ်ဳိ႔က ပူျပင္းတဲ့ ေႏြနဲ႔တူတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေႏြရဲ႕ အပူဒဏ္ကို ေလ်ာ့ေပးတဲ့မိုးနဲ႔တူတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းနဲ႔တူတယ္။ မတူညီတဲ့ ရာသီရဲ႕အလွပေတြကို ခံစားရင္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္ဘယ္လိုစသိ စခင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစရာ၊ ၀မ္းသာစရာေတြနဲ႔ၾကံဳတုိင္း သူတို႔ကို ကိုယ္ရင္ဖြင့္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ထူးဆန္းတာေတြကိုျမင္တိုင္း သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္မွ်ေ၀ခ်င္ခဲ့တယ္။ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ဟိုတစ္ဖက္မွာ ထိုင္ျပီး ကိုယ္မွ်ေ၀တဲ့ အရာေတြကိုသူတုိ႔ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ေနမလား။ စာဖတ္ရလြန္းလုိ႔ပဲ ကိုယ့္စာေၾကာင့္လို႔ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ျငီးျငဴေနမလား။ ဘာေတြေလ်ာက္ေရးထားလဲ မသိဘူးဆိုျပီး မဲ့ေန မလား။ သတိရေၾကာင္း၊ လြမ္းေၾကာင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပတတ္လို႔ ေအးစက္တဲ့ ကြန္ျပဴတာ ကတဆင့္ ဒီကမၻာရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေနရာကေနသူငယ္ခ်င္းေတြ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ကိုယ႔္ေမတၱာနဲ႔ ေတာင္းဆုျပဳလိုက္ပါတယ္။
Friday, October 3, 2008
တမ္းတျခင္း
အတိတ္ဆုိတာ တစ္ကယ္တမ္းေျပာရရင္ ေသဆုံးမသြားတဲ့ ၀ိညာဥ္လုိပါပဲ။ အၿမဲတမ္းေလွ်ာက္လွန္႔ေနသလုိ၊ အၿမဲတမ္းလမ္းဆန္းေနတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လုိပါပဲ. ဒါ့ေၾကာင့္လူတုိင္းမွာ အတိတ္ဆုိတာရွိၾကစၿမဲပါပဲ...................
ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာကုိ အရမ္းခုံမင္ခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္မုိ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀အေၾကာင္း၊ စာသင္သားဘ၀စသည့္ ၀တၱဳတုိေလးေလးေတြကအစ ဖတ္မိၿပီဆုိရင္ မ်က္ရည္၀ုိင္းခဲ့မိတာခ်ည္း ပါပဲ. ဒါေပမယ့္ ေျဖသိပ္ၾကည့္ပါတယ္။ အလကားပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုရင္ လြတ္လပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာေလးကုိ ျပန္ၿပီးတမ္းတေနလည္း ရႏုိင္ေတာ့မယ့္ အရာမဟုတ္ပါဘူး ....
ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာကုိ အရမ္းခုံမင္ခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္မုိ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀အေၾကာင္း၊ စာသင္သားဘ၀စသည့္ ၀တၱဳတုိေလးေလးေတြကအစ ဖတ္မိၿပီဆုိရင္ မ်က္ရည္၀ုိင္းခဲ့မိတာခ်ည္း ပါပဲ. ဒါေပမယ့္ ေျဖသိပ္ၾကည့္ပါတယ္။ အလကားပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုရင္ လြတ္လပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာေလးကုိ ျပန္ၿပီးတမ္းတေနလည္း ရႏုိင္ေတာ့မယ့္ အရာမဟုတ္ပါဘူး ....
ျဖစ္ၿပီးခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးဟာ အတိတ္သမုိင္းေလးအျဖစ္(ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေလးတစ္ခု) က်န္ေနခဲ့မွာပါ .. တစ္ခါ တစ္ေလေတာ့လဲ ျပန္စဥ္းစားမိတုိင္း တေျမ့ေျမ့နဲ႔ ခံစားေနရဆဲပါပဲ ... အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေလးကကုိ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းဆုိတာကုိ အရမ္းခုံမင္တယ္။ အနစ္နာလဲခံတယ္.. ခ်စ္လဲခ်စ္တယ္ .. သူငယ္ခ်င္းအတြက္ဆုိရင္ ဘာပဲလုပ္ေပးရလုပ္ေပးရဆုိသလုိမ်ိဳးေပါ့။ ေမေမက ''သားရယ္ . မင္းဒီေလာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ခ်စ္ေနတယ္ဆုိရင္ သားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တစ္ပတ္ ေလာက္ေနၾကည့္ပါလား" ေနာက္လုိက္တဲ့ ေမေမ့စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ငွားထားတဲ့ တစ္ထပ္ တုိက္ပုေလးမွာ တစ္ပတ္ေလာက္သြားေနလုိက္တုန္းကလဲ ေပ်ာ္ခဲ့မိပါေသးတယ္ .. အဲ့ဒီ့အခ်ိန္တုန္းက မိဘရဲ႕ ေအးျမျခင္းဆုိတာထက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆုိတဲ့အရသာက ပုိကဲေနဦးမယ္ထင္ပါတယ္ .. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူအိပ္၊ အတူတူစား၊ အတူတူသြားတာကအစ ဘယ္အရာ မဆုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့မိတယ္ ... စာက်က္ရင္လဲ တစ္ေနရာထဲ အတူတူက်က္ၾကတာကအစ လြမ္းဆြတ္မႈသင္ခန္းစာထဲမွာပါသြားပါတယ္ ... န၀မတန္း ပထမအစမ္းစာေမးပြဲနီးတုန္းက အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အနက္ ေအာင္ေနစုိး (နယ္ထိန္း-ကပတ)ကုိ ႏုိးတာလုံး၀ကုိမရတာပါ .. ဒီေကာင္က အရမ္းကုိ အအိပ္ႀကီးတာေလ .. အဲ့ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ၿငိမ္းခ်မ္းေဇာ္(ဗကၿငိမ္းခ်မ္းေဇာ္)နဲ႔ အတူတူ သတင္းစာ စကၠဴကုိ လိပ္၊ ေျခမၾကားထဲကုိ ၫွပ္၊ ၿပီးေတာ့မီး႐ႈိ႕လုိက္တာ ဘသားေခ်ာ ဘယ္ခံ ႏုိင္မလဲေလ ... ေအာ္လုိက္တာမ်ားေဘးတိုက္ခန္းေတြကကုိ အျပင္ထြက္လာၾကတယ္ ... "ဘာျဖစ္တာလဲ သားတုိ႔တဲ့" "မျဖစ္ပါဘူး အန္တီ"လုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ့ ႐ႈံ႕မဲ့ေနတဲ့ဒီေကာင့္ မ်က္ႏွာကုိ အခုအခ်ိန္အထိ မ်က္ရည္မ်ားရဲ႕ၾကားထဲကေန ၿပံဳးၿပီး ျမင္ေယာင္ေနဆဲပါပဲ ....
ဖတ္႐ႈ႕ခံစားေပးသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ . ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ဆက္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္ ..
Subscribe to:
Posts (Atom)